De rat of de klant? Waar ligt de loyaliteit van uw DMC?

Wie betaalt uiteindelijk de prijs als loyaliteit en persoonlijke relaties binnen DMC voorrang krijgen boven professionele verantwoordelijkheid? Waar ligt de loyaliteit van uw DMC?
Een rat in een restaurant. Een formele klacht. Een leverancier die niet reageert. En dan, plotseling, een verandering van standpunt. Waar ligt de loyaliteit van uw DMC?
Een vriend van mij ontving een formele klacht van een touroperator. De klanten waren ontevreden over de restaurantkeuze tijdens hun rondreis. Een van de kinderen was ziek geworden en de groep had zelfs een rat gezien in het restaurant waar ze hadden geluncht. De aanwezigheid van de rat werd later bevestigd.
Wat doe je als je om je klanten geeft?
Je doet onderzoek. Je controleert de feiten. Je vraagt de leverancier om de relevante documentatie om vast te stellen of de hygiënenormen en -procedures in orde zijn. En als de leverancier niet reageert, neem je de volgende logische stap: je stuurt de beschikbare informatie naar ONSSA, het Marokkaanse nationale bureau voor voedselveiligheid.
Niet omdat je de zaak van een leverancier wilt ruïneren. Niet omdat een klacht automatisch nalatigheid bewijst. Maar omdat een formele klacht een professionele reactie verdient, en voedselveiligheid geen kwestie van persoonlijke interpretatie is.
Natuurlijk zijn er mensen die dol zijn op ratten. Anderen vereren ze zelfs bijna. Maar ik vermoed dat het voor de meeste reizigers niet bepaald het hoogtepunt van hun Marokkaanse lunch is om er eentje in een restaurant te vinden.
Het uitgangspunt was duidelijk: totdat de situatie naar behoren was opgehelderd, kon het restaurant niet open.
En toen kwam de onverwachte wending.
De restauranteigenaar bleek een vriend te zijn van de eigenaar van het reclamebureau. Plotseling was de situatie volledig omgedraaid.
De rat had het onderzoek blijkbaar overleefd. Belangrijker nog, de vriendschap had de klacht overleefd.
Dus de rat heeft gewonnen.
Het probleem is dat de rat niet per se de laatste winnaar zal zijn.
Als er geen effectieve maatregelen worden genomen, kan de volgende groep precies hetzelfde probleem tegenkomen.
De volgende touroperator kan dezelfde klacht ontvangen. En een andere klant kan zich terecht afvragen waarom een reisorganisatie geen actie heeft ondernomen naar aanleiding van informatie die zij al had ontvangen.
Vandaag is het een rat in een restaurant. Morgen kan het regenwater zijn dat een bus binnendringt. De dag erna een voertuig dat nooit op excursie had mogen gaan, een hotelkamer die niet aan de beloofde normen voldoet, of een activiteit die had moeten worden afgelast.
Verschillende incidenten, dezelfde vraag: wanneer wordt een persoonlijke relatie belangrijker dan de professionele verantwoordelijkheid jegens de cliënt?
Toerisme is, en blijft, een mensenbusiness. Relaties zijn belangrijk. Langdurige partnerschappen zijn belangrijk. Lokale kennis en vertrouwen zijn belangrijk.
Relaties zijn echter geen vervanging voor kwaliteitscontrole. Vriendschap is geen garantie voor hygiëne. En loyaliteit aan een leverancier mag nooit automatisch zwaarder wegen dan de zorgplicht jegens de klant.
Een goede DMC hoeft een leverancier niet bij de eerste klacht af te wijzen. Het is noodzakelijk om onderzoek te doen, de situatie te documenteren, de risico's te beoordelen en passende maatregelen te nemen. Als het probleem is opgelost en de bewijzen een hernieuwde samenwerking rechtvaardigen, kan de beslissing worden heroverwogen. Dat is professioneel oordeel.
Een beslissing terugdraaien puur omdat de leverancier een vriend is, is iets heel anders.
De klant betaalt niet voor de privérelaties van de mensen die de vakantie organiseren. De klant betaalt voor een belofte: dat er iemand is die de details in de gaten houdt, de normen controleert en de verantwoordelijkheid neemt als er iets misgaat.
En die belofte is precies wat een DMC verkoopt.
Daarom wil ik de volgende vraag ter tafel laten komen.
In hoeverre bent u bereid om persoonlijke relaties de kwaliteit van de ervaring die u uw klanten biedt te laten beïnvloeden?
En, misschien nog belangrijker, wie betaalt de prijs wanneer die relaties voorrang krijgen?
De leverancier kan een vriend behouden. Het reisbureau kan een ongemakkelijk gesprek vermijden. Maar de klant kan zijn vertrouwen verliezen, de touroperator kan een klant kwijtraken en de bestemming kan een deel van zijn reputatie verliezen.
Dit alles om een relatie te beschermen die in de eerste plaats nooit de doorslag had mogen geven bij de beslissing.
De rat is immers slechts het zichtbare deel van het probleem.
Soms is een rat gewoon een rat. En soms wijst hij je de weg naar de deur waar je doorheen moet.
Tijd voor een T.
Peter Manshoven | peter.ma Reisinformatie





Opmerkingen